Joel de Jong

Joël de Jong (17 januari 2002) werd geboren in Sneek en is opgegroeid in Harlingen,  samen met zijn (bewust alleenstaande) moeder, broer Jelke en tweeling zus Hilde. Op zijn 4e jaar, begon hij ineens te slepen met zijn been en zat er een bult boven zijn enkel. De huisarts stuurde hem, na het maken van röntgenfoto’s, door naar de orthopedie-afdeling. Daar werd gedacht aan een botontsteking. Hij werd opgenomen in het ziekenhuis en kreeg een antibioticakuur. Na de kuur mocht hij weer naar huis, maar de pijn bleef. Hierop werd hij wederom behandeld met een antibioticakuur. Dit bleek wederom niet aan te slaan.  Hierop besloot zijn moeder om met Joel voor een second opinion naar het UMCG in Groningen te gaan. Korte tijd later bleek Joel botkanker (Ewing Sarcoom) te hebben. Gelukkig was hij te jong om te beseffen, wat er allemaal werd verteld in dit gesprek. In het jaar wat daarop volgde, kreeg hij 14 chemokuren. Uiteindelijk bleek toch dat zijn been geamputeerd moest worden. Dit gebeurde halverwege het proces van chemokuren. Tussen deze beslissing en de daadwerkelijke amputatie zaten maar 10 dagen. Dus erg veel tijd voor voorbereiding en om uit te zoeken wat er precies ging gebeuren, plus wat daarna de mogelijkheden (nog)  waren, was er niet. In het ziekenhuis werd hier ook nagenoeg niets over verteld. Na de operatie volgden al snel de rest van de chemokuren: Met veel spugen, ziek zijn, ogenomen worden in het ziekenhuis voor bijwerkingen en sondevoeding. 

Doordat er nagenoeg geen informatie werd verstrekt bestelde zijn moeder een kinder scootmobiel. Joël had al proefgereden in een scootmobiel en had er al 1 uitgezocht. Tijdens het revalidatietraject hoorde de revalidatiearts hiervan en zei, dat de leverancier snel afgebeld moest worden. Ze zei: ‘Je gaat leren lopen op een prothese.’

Al vrij gauw kreeg Joel een prothese, nog voordat de kuren waren afgelopen. Met veel vallen en opstaan werd hij al gauw het succesnummer van de revalidatie-afdeling genoemd

Joel de atleet

In 2008 vierde Joel niet alleen zijn 6e verjaardag, maar ook het feit dat hij zijn laatste chemokuur had gehad. Joel startte met voetbal  bij VV Harlingen als spelend lid. Hier heeft hij vele mooie jaren gehad als aanvoerder van zijn jeugdteam. Toen hij 14 was, besloot hij met voetbal te stoppen. Zijn prothese was hier niet meer tegen bestand. Bij het blocken van een bal, brak regelmatig de voet van zijn prothese.  Maar ’s maandagsmorgens waren ze meestal te vinden bij de prothesemaker om zijn been te laten repareren. Naast voetbal tenniste Joël bij tv Ready in Harlingen., waarbij hij, met zijn prothese, zelfs jeugd clubkampioen werd

In 2016 mocht hij samen met 12 andere kinderen uit heel Nederland tijdens de EK 2016 in het Olympisch Stadion in Amsterdam proberen hoe het was op om een blade te lopen. Joel kon rennen en nog hard ook. Meteen had hij het atletiekvirus te pakken.   Frank Dik, oud bondcoach nodigde Joel uit om eens te komen trainen in Hoorn.  Dat liet hij zich geen twee keer zeggen. Hij zag dit als een mooie kans. Vanaf dat moment was hij drie keer in de week in Hoorn op de training te vinden en daarnaast nog elke vrijdag op Sportcentrum Papendal om daar te trainen bij het talententeam. Daar moest hij natuurlijk wel vrij voor krijgen van school. Voorwaarde was dat zijn schoolresultaten goed bleven. Dat liet hij zich geen twee keer zeggen. Door heel hard werken bleven zijn resultaten op school goed en wist hij zelfs CUM-laude af te studeren op de HAVO. 

 In 2018 classificeerde Joel zich voor het E.K. Atletiek in Berlijn en wist daar een bronzen medaille te halen op de 100m sprint.

Na het behalen van zijn diploma verhuisde hij naar Amsterdam om daar tien keer per week te trainen en gelijktijdig te studeren. In de jaren die daarop volgden ging het letterlijk en figuurlijk hard. Joel pakte nationale records op de 100m, 200m en het verspringen. In 2021 haalde hij zilver op het E.K. in Polen bij verspringen met een afstand van 6.63m. Dit leidde tot kwalificatie voor de Paralympische Spelen in Tokyo. Dit was een geweldige ervaring. Een droom die werkelijkheid is geworden.

Sinds 2023 traint Joel fulltime op Papendal. De professionaliteit en de ontspannen sfeer binnen de trainingsgroep vielen hem vanaf het begin af aan erg op. Bij de wereldkampioenschappen in Parijs behaalde hij als klap op de vuurpijl brons op verspringen en werd hij wereldkampioen op het koningsnummer (100M)! Dit smaakt naar nog veel meer. In 2023 werd Joel verkozen tot para-sportman van het jaar door het NOC-NSF.

 

Het is zijn doel om lotgenoten te laten zien hoeveel er mogelijk is, ondanks je ‘handicap’. Met een flinke dosis doorzettingsvermogen is er veel meer mogelijk dan men denkt!

 

Gallery